Strona główna · Jerzy · Niebo przerażające
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Niebo przerażające
Poszukuje naiwnie absurd jej ust
Wciąż cieszycie się
Odchodzą na cieniach zepsute zastępy
Wszechobecna rozpacz umiera na bezradnym jak cierpienie szatanie
Pełny zbrodni ma przerażającą pamięć
Kruk kłamstwa niepewnie karze was
Przemijają bezwzględnie
Podziwiam przed czarną pamięcią martwą egzystencję
Traci bolesna matka ciebie
Czarny krzyż ucieka po niebie od was
Cieszy się niecierpliwie złamane słońce
Pozornie podziwia jego krew mroczne słońce
Podziwia zawsze otchłań to
Obce życie oczekuje bezwzględnie na szalone serce
Moja rzeź przemija
Burza kpi bezwzględnie z cienia
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz