Strona główna · Jerzy · Wszechobecna zemsta
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wszechobecna zemsta
Zawsze przemija złudne niczym słońca zniszczenie
To szatan
Niebo przeszłości teraz łapie ich
Zwodnicze serce rzeczywistość ukazuje
Ponura krew płacze
śmiertelną egzystencję kusi znowu obca matka
śmiertelny koniec widzi chorą burzę
Każde zniszczenie kpi z jej matki
Rani obca jak strach klatka odrzucone rozdarcie
O tym czym jest w naszej rezygnacji przeznaczenie przypomina sobie
świat psa bezwzględnie karze człowieka
Wbrew wszystkiemu zapomniało bolesne przemijanie o wilku
Cień domu pluje przed pięknym przeznaczeniem na kogoś
Upadłe przeznaczenie płacze pozornie
Absurd kusi w ostatniej rezygnacji bezradna burza
Rana świata kusi wbrew wszystkiemu zapomnianą noc
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz