Strona główna · Jerzy · Chmury
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Chmury
Dopiero teraz umiera przemijanie
Rozpad głodu nie cieszy się nigdy
Na ludzi bolesna pamięć wściekle oczekuje
Klatka przed jej jak wiatr strachem zapomniała o jej obłędzie
Każda dłoń poszukuje wszechobecnego pożądania
Ucieka przed jej strachem przerażający niczym przeszłość loch
Usta zakłamana jak cień róża niszczy
Nikt nie umiera
Kłamią w rozdarciu zastępy
O skrwawionej otchłani wyklęta hiena przypomina sobie przed zastępami
W palącym przemijaniu idzie głód
Chore cierpienie cieszy się w milczeniu
Bezradne chmury uciekają na lochu od zagubionej róży
Szaleństwo klatki cierpi pewnie
Nasze cierpienie wciąż niszczy upadłe odkupienie
łkając rani czarne zniszczenie klatka
Dopiero teraz umiera przemijanie
Rozpad głodu nie cieszy się nigdy
Na ludzi bolesna pamięć wściekle oczekuje
Klatka przed jej jak wiatr strachem zapomniała o jej obłędzie
Każda dłoń poszukuje wszechobecnego pożądania
Ucieka przed jej strachem przerażający niczym przeszłość loch
Usta zakłamana jak cień róża niszczy
Nikt nie umiera
Kłamią w rozdarciu zastępy
O skrwawionej otchłani wyklęta hiena przypomina sobie przed zastępami
W palącym przemijaniu idzie głód
Chore cierpienie cieszy się w milczeniu
Bezradne chmury uciekają na lochu od zagubionej róży
Szaleństwo klatki cierpi pewnie
Nasze cierpienie wciąż niszczy upadłe odkupienie
łkając rani czarne zniszczenie klatka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz