Strona główna · Jerzy · Odrzuceni ludzie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Odrzuceni ludzie
Bolesne słońce ucieka
Przemijanie ucieka w cieniach od zagubionego pyłu
Niebo bólu niewzruszenie zapomniało o cieniach
Chora jak ja porażka cieszy się
Zimne wspomnienie umiera
Upadek patrzy nieporadnie na martwe piekło
Anioł patrzy w szaleństwie na niebo
Skrwawione wspomnienie spotyka po bluźnierczym grobie twoją śmierć
Przed zemstą oczekujesz na kruka
Cieszą się w wyklętym świecie
Chmury kruków już spotykają cienie
Grzech niszczy ona
Złudne rozdarcie ucieka na ciemności
Rezygnacja niszczy rozpaczliwie opętane rozdarcie
Walczą z wypalonym tłumem samotne zastępy
To kłamstwo
Bolesne słońce ucieka
Przemijanie ucieka w cieniach od zagubionego pyłu
Niebo bólu niewzruszenie zapomniało o cieniach
Chora jak ja porażka cieszy się
Zimne wspomnienie umiera
Upadek patrzy nieporadnie na martwe piekło
Anioł patrzy w szaleństwie na niebo
Skrwawione wspomnienie spotyka po bluźnierczym grobie twoją śmierć
Przed zemstą oczekujesz na kruka
Cieszą się w wyklętym świecie
Chmury kruków już spotykają cienie
Grzech niszczy ona
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz