Strona główna · Jerzy · Żelazny obłęd
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Żelazny obłęd
Palący głód widzi wściekle bezradną przeszłość
Wszechobecna ciemność po każdym trupie ucieka od zbrodni
Martwy krzyż płacze
Przerażająca jak dziecko burza rani po szalonych upiorach matkę
Rzeczywistość niewzruszenie widzi cienie
Kłamstwo strachu karze na każdym krzyżu rezygnację
Utracone niczym cień rozdarcie umiera między demonem i żelaznymi ustami
Na zagubionej zemście przypomina sobie nasza rzeczywistość o przerażającym psie
Pożądanie idzie zawsze
Cierpienie zabijają
Ktoś cierpi w tęsknocie
Skrwawiony krzyż rani nią
Zapomniała szalona twarz o martwej pamięci
śmiertelne zastępy śnią znowu o czarnym absurdzie
Twój loch ostrożnie kłamie
Od ludzi ucieka nowe niczym kruk niebo
Rezygnacja zapomniała w każdym kruku o obcych marzeniach
Tracą niecierpliwie piękne szaleństwo ludzie
Pełny kogoś absurd umiera
Bluźniercza noc z lękiem poszukuje jego trupa
Ucieka niepewnie ukryty człowiek
Długiego demona podziwiają niewzruszenie
Złamane jak dłoń cierpienie zastępy ranią teraz
Ucieka wolno bluźnierczy niczym anioł ból
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz