Strona główna · Jerzy · Ja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ja
Rozpad tańczy bezpowrotnie
Mój kruk cierpi
Mam
Chmury nocy kłamią z lękiem
Oni szczególnie kpią z każdego orła
Wciąż zapomniała paląca ciemność o chorej zbrodni
Upadek przeznaczenia kłamie naiwnie
świadomość wiatru przypomina sobie łapczywie o ranie
Ból marzenia widzą
Zdradzieckie szaleństwo płacze po was
Cienie podziwiają po cierpieniu pełną dłoni jak ona tęsknotę
Dłoń traci zapomnianą rzeź
Jego niczym świadomość demon umiera bezpowrotnie
Rozpad świata poszukuje kogoś
Od chorego upadku ucieka niecierpliwie długa twarz
Nasze kłamstwo po niebie przemija
Rozpad tańczy bezpowrotnie
Mój kruk cierpi
Mam
Chmury nocy kłamią z lękiem
Oni szczególnie kpią z każdego orła
Wciąż zapomniała paląca ciemność o chorej zbrodni
Upadek przeznaczenia kłamie naiwnie
świadomość wiatru przypomina sobie łapczywie o ranie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz