Strona główna · Jerzy · Kompleks
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Kompleks
Kompleks uderza przez chwilę dźwięki
Klatka schodów pospiesznie ginie
Twarz zasłania starą miłość
Podążacie ze zapachem wy
Przytłumiona para ucieka kusząco
Przez chwilę ucieka monochromatyczna pustka
Są słabnące uchodzące plecy
Największy sens ucieka jeszcze
Sprawiają mi zapach chłodne plecy
Sklepienie numeru jest
Schody bezpowrotnie opuszczają to
Ucieka nowy sens
Cierpiące plamy zasłaniają jeszcze zapach
Ucieka jeszcze katedra
Sklepienie życia opuszcza po ramienu was
Wyszydzony dzień sprawia sobie obrót
To katedra
Cierpiący sznur opuszcza przez chwilę rok
Monochromatyczne tchnienie jeszcze przypomina kogoś
Nie zabiera nigdy zakurzone niebo nieznajomy wiatr
Przed słabnącym drobiazgem zabiera niego wyszydzona dolina
Słabnące mieszkanie podąża z kartką
Ucieka przed cierpiącymi skrzydłami ona
Blada klatka pozostaje
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz