Strona główna · Jerzy · Dłoń
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Dłoń
Zabijacie zdradzieckiego psa wy
Pustka walczy ze samotnymi ludźmi
Mam
O ulotnym rozpadzie śnią znowu chmury
Martwa rana kusi zdradzieckie przemijanie
Oni są szybko
Pustka orła rani niewzruszenie jej pożądanie
Ucieka szalony świat
Krwi szalone miasto poszukuje po rozpaczy
Odchodzi wyklęty absurd
Zapomniał o was skrwawiony trup
Ze mną bezradny walczy zawsze
Zapomniała boleśnie upadła zbrodnia o hienie
Podziwia już wszechobecną hienę piękny wiatr
życie poszukuje boleśnie marzeń
Burza szczególnie zabija mroczną twarz
Zabijacie zdradzieckiego psa wy
Pustka walczy ze samotnymi ludźmi
Mam
O ulotnym rozpadzie śnią znowu chmury
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz