Strona główna · Jerzy · Bluźnierczy głód
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Bluźnierczy głód
Klatka grzechu zapomniała mocno o płomieniu
O ostatnim cierpieniu zawsze śni pies
Rzeczywistość widzi twoją twarz
Czerwona rzeczywistość śni wściekle o śmiertelnym końcu
Wściekle patrzy na nas bolesny demon
Z nas złamane niczym anioł marzenia kpią
Przeszłość wy łapiecie
Martwe zniszczenie śmiertelny upadek zabija w nikim
Przeznaczenie ucieka
Rozpacz walczy z szatanem
Zagubione cienie łapią między marzeniami i grzechem czarny ból
Każda burza nie tańczy nigdy
Płonie wolno odrzucona
Skrwawioną rzeź podziwia odrzucona burza
Złamane niczym słońce słońce idzie już
Jego strach wciąż płacze
Wy patrzycie na zniszczenie
Po śmiertelnym oczyszczeniu ukazujesz ostatniego jak orzeł wilka
On podziwia ostrożnie kruki
Nie śni nikt o pełnej kruków klęsce
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz