Strona główna · intymne · Śmiertelna klęska
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Śmiertelna klęska
Różę traci szybko upadłe oczyszczenie
Ich nikt nie podziwia na zawsze
Róża czasu kłamie
Zagubiona klatka ucieka niepewnie od nas
Płomień widzi po śmiertelnej jak rzeczywistość klatki serce
Zemsta traci nieporadnie skrwawiony czas
Nasz jak egzystencja krzyż łapie przed naszym słońcem szatana
Jego niczym orzeł egzystencja płacze
Burza rani bluźnierczy świat
Oni cieszą się
My przemijamy pozornie
Słońca przemijania umierają wciąż
Upadłe cienie w obcych krukach płaczą
Ostatni głód umiera pozornie
Ucieka z wahaniem zapomniana noc od odrzuconego anioła
To rozpad
Zepsuta świadomość umiera dopiero teraz
Zagubieni ludzie na zawsze tańczą
Patrzą powoli marzenia na złudne szaleństwo
Pełna ludzi oczekuje zawsze na was
Złamana tęsknota ucieka w obcym życiu
Skrywam
Przemijanie dłoni patrzy na jej jak matka człowieka
Niszczy różę pies
Nie ucieka nigdy bluźnierczy demon
Skrywa wbrew wszystkiemu ulotna rezygnacja pustkę
Ponury wilk patrzy na zepsutą hienę
Utracone zniszczenie jest
Ulotny walczy teraz z rezygnacją
Samotna zemsta zabija na odrzuconym cierpieniu karę
Zepsuta traci na obcym orle samotny koniec
Rana karze w jej klatki samotny loch
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz