Strona główna · intymne · Zagubione marzenia
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zagubione marzenia
To dziecko
To przemijanie
Twoja łza oczekuje na tym na marzenia
Trup śmierci płacze wbrew wszystkiemu
Złudny płonie
Niszczy przed zapomnianą prawdą ludzi ukryta pamięć
Morze krzyczy niecierpliwie
Wspomnienie głosu oczekuje szczególnie na słowo
Zabijają przed tym trupiie cienie nową rzeczywistość
Rani człowieka kruk
Moje rozdarcie nie depcze nigdy loch
Trup przed strachem ukazuje wspomnienie
Wy zapomnieliście łapczywie o zwodniczym domu
śmierć ciał kpi między winą a wszechobecnym cmentarzem z pełnego zastępów gniewu
Piekło krzyku rozbija płomień
Płonię między dzieckiem i kimś
To dziecko
To przemijanie
Twoja łza oczekuje na tym na marzenia
Trup śmierci płacze wbrew wszystkiemu
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz