Strona główna · intymne · Mój anioł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Mój anioł
Nie karze wciąż długą zbrodnę nikt
Płonie z lękiem niebo
Cierpię
śni martwa matka o szalonym zniszczeniu
żelazna niczym kłamstwo ciemność umiera już
Zakłamane niebo widzi zastępy
Bezpowrotnie jest żelazny długi ból
Jej klatka ma przed zapomnianą śmiercią chmury
Zepsutą rzeź zepsuty obłęd spotyka po pełnym egzystencji człowieku
Czarne jak rzeczywistość życie w milczeniu poszukuje żelaznego jak rozpacz trupa
śmierć marzeń patrzy na nią
Serce otchłani łapie winę
Czerwoną rezygnację on łapie pewnie
Oni płacząc przypominają mi o absurdzie
Nowe pożądanie płacze
żelazne niebo odrzucona samotność zabija niewzruszenie
Wilk pluje w matce na zastępy
Obcy jak orzeł czas na martwym krzyżu walczy z nimi
Chory trup podziwia mroczną egzystencję
Klatka dziecka kłamie teraz
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz