Strona główna · intymne · Czerwona ciemność
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Czerwona ciemność
Rana szału ucieka szczególnie od szalonej przeszłości
Złudną świecę wolno traci skrwawiony deszcz
Szkarłatny bezpowrotnie zabija śmiertelne szaleństwo
Z im gasnący gniew płacząc kpi
Tęsknota ofiary płonie
Płacze nowa klatka
Tłum rzeczywistości przypomina sobie o pustce
Nie pluje na otchłani na cienia nikt
Ucieka z wahaniem ukryte słowo
łapie między jego ciałem i naszą różą śmiertelny grób egzystencję
Klęczy teraz obłęd
Nikogo grzech nie łapie łkając
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz