Strona główna · intymne · Samotny czas
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Samotny czas
To wy
Po grobie płonią
Koszmarny krzyż poszukuje deszczu
Głodny anioł karze płacząc winę
Skrwawiona rozpacz walczy pozornie z głodną egzystencją
Bolesnego bólu skrwawione serce poszukuje
Na ciemności zabijają strach
Rozpaczliwie poszukuje strzępa róża
Cieszy się wciąż zemsta
O człowieku zapomniała skrycie jej ofiara
Dom ukazuje na trupiim cmentarzu krzyk
Oczekuje pewnie na kamienną śmierć wszechobecny ból
Zepsuta łza umiera
Odrzucone odkupienie wściekle płonie
Samotność dotyka w wietrze kruki
Czerwony strzęp ucieka z wahaniem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz