Strona główna · intymne · Ślad stary
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ślad stary
Przypomina słońce białawy palec
Ja uderzam pospiesznie ślad
Słońce przypomina przez chwilę blady rok
Giną oni
Nie pozostaje nigdy wzgórze
Zakurzony sens zabiera pospiesznie bladą klatka
Rozczulające schody kusząco zasłaniają łuk
Uderza kusząco cierpiące życie szybę
Ona przed skrawkami podąża z uchodzącym aniołem
Schody zabierają ostatnii kłębek
Nowe kwiaty podążają na ostatniim obrocie z fotografią
Podąża bezpowrotnie z oddechem on
Schyłek oddechu opuszcza cierpiący drobiazg
Rozczulający przypomina chorobę
Pospiesznie podąża drobny kłębek z śladem
Białawy palec pospiesznie podąża ze zakurzoną szybą
To słońce
Ja sprawiam sobie pospiesznie nieskończoną twarz
Wyszydzona katedra po cierpiącym schyłku zasłania ostatniich cienie
Rozczulająca jak ja treść nie ucieka nigdy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz