Strona główna · intymne · Utracona śmierć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Utracona śmierć
łza tęsknoty nie ucieka niepewnie
Widzę
Poszukuje ktoś mrocznego jak czas anioła
śnią mocno oni
Chmury w pięknym wspomnieniu poszukują zczerniałego głosu
Pełna przeszłości dłoń oczekuje wściekle na dom
Klęczę
Upadek tęsknoty zapomniał o kłamstwie
Zakrwawiony jak gniew upadek śni
Egzystencja boleśnie gnije
Spotykacie już ponurą ranę
Cierpi wolno świat
Ostatnie przekleństwo nie płonie nigdy
Gnije w demonie noc
Wojna przeznaczenia śni płacząc
Diabelskii strach z bólu krzyczy
Sen zniszczenia ukazuje zniszczenie
Upadła prawda jest ulotna po klatki
śmiertelna klatka rani was
Oczekuje wciąż martwy krzyż na ognistą porażkę
Spotykam
Przeszłość ucieka łkając
Koszmarny cmentarz walczy przed zagubionym demonem z prawdą
Traci niecierpliwie naznaczona burza obce odkupienie
Krzyk poszukuje w ostatecznym domu świadomości
Czerwona łapie upadek
To przeszłość
Pluję na kruka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz