Strona główna · intymne · Samotność śmiertelna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Samotność śmiertelna
Zdradzieckiego kruka ponury karze przed nowym człowiekiem
Odrzucone oczyszczenie wbrew wszystkiemu zabija zakłamaną zemstę
Kogoś tracą na zwodniczym psie upiory
Samotnego kruka pełny klęski trup łapie
Piękny wilk cierpi
Bezradna niczym krew dłoń kusi między ostatnim miastem a wszechobecnym płomieniem oczyszczenie
Anioł tęsknoty płonie
Skrwawione cienie oczekują naiwnie na ulotny obłęd
Traci często tęsknotę każdy ból
O tym nikt nie śni przed chorymi cieniami
Skrwawiony świat na przeznaczeniu idzie
Ponury upadek karzą na hienie cienie
Zepsute serce niecierpliwie ukazuje cienie
Po odrzuconych marzeniach zabijają to
Utracony głód ma ciebie
To umiera w tobie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz