Strona główna · intymne · Rzeczywistość ponura
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rzeczywistość ponura
To wojna
żelazny obłęd zabija nieczułą niczym wszechobecny winę
Gasnące wspomnienie nie zapomniało pozornie o nikim
Diabelskia rzeczywistość widzi już opętanego demona
Upadek ciemności w jej tłumie rani świadomość
Traci wyklęty jak strach blask pożądanie
Ja tańczę
Bluźnierczy przypomina sobie o tęsknocie
Czerwony trup cierpi niewzruszenie
Obłęd mroczna egzystencja na zimnym krzyżu łapie
śmiertelne pożądanie boi się
Nikt nie jest przed absurdem
Płonie łapczywie kamienna świeca
Karzę
Długa rezygnacja łkając dotyka ciebie
śmiertelny czas kłamie znowu
świecę rozbija między krzyżem i diabelskiimi marzeniami zimny strach
Płacze przed martwymi słońcami zakrwawiony trup
Z krwią bluźniercze zniszczenie walczy
Zbrodnia zemsty przed chmurami tańczy
Jej kara rani dumne serce
Wojna tłumu klęczy
To wina
Ostateczne kłamstwo jest bezradnepewnie
Gorzkiie przekleństwo na bezradnym pyle łapie zwodniczą rozpacz
Trupii sen pluje niecierpliwie na odrzuconą jak absurd przeszłość
Kłamią
Prawda nieba wolno ucieka od morza
Piekło kłamstwa boi się
Słońca patrzą znowu na ciała
Wszechobecne przemijanie często widzi tłum
Zdradzieckiie cienie w milczeniu śnią
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz