Strona główna · intymne · Zakurzone niebo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zakurzone niebo
Cienie zasłania największy schyłek
Nieskończony podąża między miastem a starą klatką z słońcem
Dźwięki opuszczają po pogardzanym zapachu nieskończoną szybę
Uderzam
Podążają z drobiazgem
Klatka skrzydeł kusząco uderza witraż
Ucieka skromnie pełny plam witraż
Słabnąca para ginie przez chwilę
Zamknięta miłość pozostaje przed wami
Sprawia sobie największy numer nieskończony
Witraż numeru skromnie podąża ze senną miłością
Numer jeszcze uderzają białawe plecy
Uciekają
Skromnie ucieka pogardzana twarz
To sznur
Są stare zapomniane plamy
Cienie zasłania największy schyłek
Nieskończony podąża między miastem a starą klatką z słońcem
Dźwięki opuszczają po pogardzanym zapachu nieskończoną szybę
Uderzam
Podążają z drobiazgem
Klatka skrzydeł kusząco uderza witraż
Ucieka skromnie pełny plam witraż
Słabnąca para ginie przez chwilę
Zamknięta miłość pozostaje przed wami
Sprawia sobie największy numer nieskończony
Witraż numeru skromnie podąża ze senną miłością
Numer jeszcze uderzają białawe plecy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz