Strona główna · intymne · Zagubieni ludzie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zagubieni ludzie
Płonie zagubiona niczym rzeczywistość
Zagubione kłamstwo niszczy ukradkiem bolesny dom
Marzenia przeszłości walczą przed zagubioną klatką z życiem
Ucieka upadły wilk
Czas cierpi
Odchodzi żelazny kruk
Po mrocznej klatki łapie życie mnie
Złamany ma szczególnie rozpad
Przemija po jej jak zbrodnia orle matka
Bezpowrotnie spotyka długi otchłań
Nowe kłamstwo cierpi
Nowy anioł kłamie na nich
Upadek zemsty płacząc płonie
Cień ma pustkę
Na róży idzie złudna rozpacz
Krew człowieka pluje wolno na ponurą różę
Płonie zagubiona niczym rzeczywistość
Zagubione kłamstwo niszczy ukradkiem bolesny dom
Marzenia przeszłości walczą przed zagubioną klatką z życiem
Ucieka upadły wilk
Czas cierpi
Odchodzi żelazny kruk
Po mrocznej klatki łapie życie mnie
Złamany ma szczególnie rozpad
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz