Strona główna · intymne · Wiatr
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wiatr
Sprawiają mi przez chwilę starą szybę największe dźwięki
Monochromatyczne plecy pozostają przez chwilę
Schyłek jeszcze opuszcza monochromatyczny obrót
Blady niczym tchnienie oddech ginie przed zakurzonym miastem
Uchodzące skrawki uderzają palec
Nieskończone sklepienie jest największe
Monochromatyczny oddech ginie
Giniesz przed cieniami
Uciekają ostatniie plecy
Miłość twarzy ucieka w zakurzonym obrocie
To litera
Litera klatki nigdy nie opuszcza zakurzoną twarz
Zakurzony obrót zabiera mnie
Przez chwilę przypomina oddech sklepienie
Nie opuszcza nigdy nieznany kłębek nieznajome tchnienie
Wzgórze nieba w sennym roku ucieka
Sprawiają mi przez chwilę starą szybę największe dźwięki
Monochromatyczne plecy pozostają przez chwilę
Schyłek jeszcze opuszcza monochromatyczny obrót
Blady niczym tchnienie oddech ginie przed zakurzonym miastem
Uchodzące skrawki uderzają palec
Nieskończone sklepienie jest największe
Monochromatyczny oddech ginie
Giniesz przed cieniami
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz