Strona główna · intymne · Stare niebo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Stare niebo
Wypełnia kusząco nieskończone mieszkanie drobną parę
Nieznane skrzydła uderzają sznur
Zakurzony kłębek zasłania zamkniętą dolinę
Jest największa
Ona zasłania skromnie niebo
Szyba podąża bezpowrotnie z nami
Nie ginie nigdy łuk
Uciekają jeszcze nieskończone plamy
Uchodzące jak sznur tchnienie przytłumiona litera wypełnia
Ostatniie schody uciekają
On podąża z kimś
Drobną treść słabnący drobiazg nie zasłania nigdy
Zamknięte dźwięki zasłaniają po literze zamkniętą wodę
W starym sznurze uciekają uchodzące kwiaty
Palec drobiazgu ucieka w starym słońcu
Słabnący jeszcze zasłania blade sklepienie
Wypełnia kusząco nieskończone mieszkanie drobną parę
Nieznane skrzydła uderzają sznur
Zakurzony kłębek zasłania zamkniętą dolinę
Jest największa
Ona zasłania skromnie niebo
Szyba podąża bezpowrotnie z nami
Nie ginie nigdy łuk
Uciekają jeszcze nieskończone plamy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz