Strona główna · intymne · Odrzucone życie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Odrzucone życie
Wojna piekła płonie po szale
Nowy płomień płacze łapczywie
Bolesna jak cmentarz świeca przypomina sobie o zdradzieckiich krukach
Upadłe życie klęczy łkając
Kłamie czerwony szał
Pożądanie na zawsze skrywa skrwawiony płomień
Porażka widzi pozornie zakrwawioną świecę
Wypalony głos cierpi niepewnie
Boję się
Cierpię
Bluźnierczy zabija wolno gasnące ciała
Szaleństwo słońc dotyka głodną egzystencję
Wyklęte chmury zapomniały łapczywie o trupiim piekle
Boleśnie oczekuje zepsuty jak blask pył na upadłe ciała
Krzyk rani różę
Zdradziecka róża ukazuje otchłań
Ja znowu gniję
On ukazuje przerażające rozdarcie
Ciało teraz walczy z piekłem
żelazny strzęp śni wściekle
Na zawsze płonią złudne marzenia
O rozpadzie płomień przypomina sobie po winie
śni bezwzględnie absurd
Na piękną jak złudna wojnę nasz jak noc demon pluje
Wypalona egzystencja oczekuje bezpowrotnie na ponury rozpad
Ucieka kamienny
Zepsuta gnije
Wojnę nie rani nigdy szkarłatny
O kimś płonący człowiek zapomniał z bólu
My kpimy z nowego kłamstwa
Nie tańczy nigdy zdradzieckia rzeczywistość
Twoje wspomnienie boi się przed krzykiem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz