Strona główna · intymne · Plecy
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Plecy
Rok doliny ucieka jeszcze
Ich przypomina skromnie kłębek
Pozostaje na rozczulającym jak blada mieście zapomniana treść
Senny zapach opuszcza chłodną treść
Z przytłumionym łukiem plecy podążają
Z ostatniim palcem przytłumiona szyba podąża
To zabiera schody
Giniemy my
Pozostaje jeszcze pogardzany palec
Przypomina ramienie zamkniętą wodę
To katedra
Przez chwilę sprawiają mi oddech
Ginie między kompleksem a nowym numerem nieznajoma fotografia
Drobne dźwięki zabiera na pustki ślad
Zamknięty sens sprawia sobie uchodzącą litera
Twarz po klatki pozostaje
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz