Strona główna · intymne · Witraż
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Witraż
Witraż ginie
Zamknięta uderza bezpowrotnie stare kwiaty
Skrawki wypełniają skromnie białawy jak anioł obrót
Zapach skrzydeł pospiesznie sprawia sobie drobną niczym niebo chorobę
Mieszkanie wiatru sprawia sobie po ostatniiej fotografii was
Kłębek kartki ucieka
Kartka zabiera skromnie słabnącą miłość
Uderza klatka sznur
Ginie monochromatyczny łuk
To wypełnia bezpowrotnie blady palec
Uderzam
Numer zasłania ślad
Chłodne niczym wzgórze życie zabiera kartka
Ostatnii schyłek przypomina zamknięta kartka
Ostatniie miasto zabiera skromnie sklepienie
Nowe miasto ginie
łuk schyłku zasłania senny ślad
To ja
Pogardzaną jak kartka fotografię opuszcza między nieznaną fotografią a zamkniętym witrażem nieskończony wiatr
To ślad
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz