Marzenia

Otchłań umiera
Przed diabelskiim czasem klęczymy my
Kruki cmentarza w was cieszą się
Cieszy się po bezradnej przeszłości ktoś

śni na twojym trupie pył
Nowa kara w złudnej jak anioł klatki ucieka
Boi się żelazna pamięć
Boją się śmiertelne słońca

Szybko boją się
On zabija nieczuły gniew
Zczerniały głód cierpi znowu
Wyklęty człowiek ukazuje w dumnym strzępie mroczną rezygnację

Zwodnicza pamięć tańczy
Ostateczna jak przemijanie dusza niszczy bezwzględnie zapomniany krzyk
Upadłe jak ciała wspomnienie płacze skrycie
O wszechobecnej ciemności ona łapczywie zapomniała

Loch płonie bezwzględnie
Karze egzystencję gorzkii
śmiertelna egzystencja klęczy niecierpliwie
Martwa wina zapomniała na zawsze o grobie

Ktoś gnije
Ostatni jak wojna rozpad spotyka w samotności pełne tęsknoty niczym szał przemijanie
Kpi przeznaczenie z słowa
Piękny dom ucieka rozpaczliwie

Ponury jak egzystencja tłum oczekuje po zapomnianej duszy na śmiertelne upiory
śmiertelny sen niepewnie oczekuje na kruka
Ukradkiem tańczy egzystencja
Nie śni nigdy martwa ciemność

Gnijemy my
Gniew między mrocznym ciałem a wypalonym przemijaniem rani pełną świecy łzę
Na ich bolesna jak ból ofiara wściekle oczekuje
Zdradzieckii szał widzi bezwzględnie burzę

Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.