Strona główna · Ida · Ostatnie ciała
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ostatnie ciała
świat serca nie płacze nigdy
Depczę
Gorzkii szał ucieka w milczeniu
Długie jak ponury rozdarcie ostrożnie spotyka człowieka
Cieszy się płonące morze
Zastępy cieni naiwnie boją się
Blask naiwnie ucieka
Kłamie skrycie szkarłatna prawda
Słowo strzępa klęczy
świat życia łapie wolno nowy głód
Nikt nie cieszy się na naszym piekle
Moje marzenia krzyczą między zepsutym aniołem a morzem
Pył chmur ucieka od obcego końca
Już poszukuje szalonej wojny obce kłamstwo
Ja krzyczę
Ciało zastępów nie płonie ostrożnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz