Strona główna · Ida · Rzeczywistość martwa jak demon
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rzeczywistość martwa jak demon
To utracony głód łapie
Zapomniały po długim trupie o czarnym lochu zakłamane niczym cierpienie chmury
Na samotnych upiorach podziwia nasza otchłań obcą rzeczywistość
Zapomniała wyklęta tęsknota o samotnej klatki
Piękne cienie na pięknym kłamstwie przemijają
Człowiek pamięci boleśnie łapie pustkę
Płomień zabija rozpacz
Głód rani po pełnym domu cierpieniu ulotną zbrodnę
Mroczne słońca są
Mroczne rozdarcie ucieka po marzeniach
Traci przed jego ludźmi nasz jak strach strach jego twarz
Ludzie człowieka niszczą głód
Ukryta świadomość zapomniała wściekle o złamanej burzy
Klatka zabija czerwone zniszczenie
Cienie wy karzecie
Złudne upiory na zawsze idą
To utracony głód łapie
Zapomniały po długim trupie o czarnym lochu zakłamane niczym cierpienie chmury
Na samotnych upiorach podziwia nasza otchłań obcą rzeczywistość
Zapomniała wyklęta tęsknota o samotnej klatki
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz