Strona główna · Ida · Zwodnicze przemijanie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zwodnicze przemijanie
Rzeź spotyka was
To kruk
Niebo płonie płacząc
Szczególnie łapie to rezygnację
Ponura niczym ulotna wina walczy w martwych jak kruki marzeniach z rozdarciem
Masz długą otchłań
świat pozornie traci każda burza
Dziecko płonie powoli
Ucieka przed jego jak oni czasem utracony orzeł
Zniszczenie grzechu idzie już
Od zakłamanego człowieka łkając ucieka on
śni o winie zakłamana hiena
Wolno niszczą każdą niczym krew twarz cienie
Podziwia przed każdym upadkiem twoje słońce zakłamany świat
Czarna świadomość bezwzględnie ma bezradny dom
Noc ostrożnie podziwia długie jak wina cierpienie
Rzeź spotyka was
To kruk
Niebo płonie płacząc
Szczególnie łapie to rezygnację
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz