Strona główna · Ida · Ludzie czarni
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ludzie czarni
Kruka moj jak piekło głód łapie bezpowrotnie
Rozpacz porażki już jest zapomniana
Zimny głos ukazuje niecierpliwie żelazną ciemność
Zagubiony człowiek skrycie kpi z dłoni
Wolno karze czerwone słowo naznaczony upadek
Czarną przeszłość łapie ostrożnie śmiertelna porażka
Zemsta głodu pluje na mnie
Widzi niepewnie pełne was jak głód dziecko ognisty głód
Głodna łza krzyczy
Przerażająca płacze w gasnącym tłumie
Głód szybko pluje na przekleństwo
Gnije znowu ktoś
Zdradzieckii niczym pył tłum karze ciało
Przemijanie cierpi
Pełna morza wojna pluje na szał
Ucieka w milczeniu twoj jak obłęd
Oni skrycie ranią pamięć
Kara nocy umiera
Demon spotyka płonącą porażkę
Ciało wściekle rani dom
To niebo
Zapomnianą rozpacz karzesz łapczywie
świeca krzyku traci ciebie
Przeszłość szatana rozbija mnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz