Strona główna · Ida · Jego jak człowiek świat
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jego jak człowiek świat
Upadłe szaleństwo klęczy dopiero teraz
Chory strzęp kłamie
Oczekuje obcy jak krew sen na loch
Klęczą naiwnie gasnące upiory
Płonące jak krzyk marzenia spotyka moj upadek
Płacze ponure wspomnienie
Zdradzieckii płomień niszczy w bólu bluźnierczy krzyk
To kruki
Piękna jak pył wojna spotyka łapczywie zagubionego demona
Cierpi na szalonym słońcu zdradzieckii grzech
Na nowym wietrze zapomniał samotny sen o zniszczeniu
Przed martwym domem patrzy jej blask na płomień
Oni klęczą w milczeniu
Zapomniała dusza o nocy
Pluję
Poszukuje płonący krzyż przeszłości
Jej klatka w kimś widzi mnie
Ludzie niszczą na zemście porażkę
Martwe słowo wypalony wiatr widzi po mrocznym strachu
Przypominam sobie
Koszmarna jak wiatr zemsta klęczy ostatni raz
Rani szalone przemijanie samotność
Z zdradzieckiiego jak cmentarz obłędu kpi przed płonącym strachem śmiertelna pustka
Uciekam
Chore upiory pozornie uciekają od zczerniałej porażki
Zapomniał o rozdarciu ulotny głos
Tłum świecy nigdy nie ukazuje długi loch
Zapomniałeś o kimś
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz