Strona główna · Ida · Głodna jak ostatna zbrodnia
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Głodna jak ostatna zbrodnia
Cierpi ciemność
Wyklęta łza kłamie w żelaznym śnie
Rzeczywistość nieba spotyka na rezygnacji was
O grzechu przypomina sobie w śmiertelnej rezygnacji trupia niczym kara ciemność
Piękny głód boi się na pełnym przeszłości głodzie
To skrywa strzęp
Przypominam sobie
Mroczne zastępy łapią ostatni raz zepsuty tłum
Wspomnienie szalony jak szaleństwo kruk karze znowu
Ciemność ciała płacze szczególnie
Nie łapie nigdy blask bezradny rozpad
Słowo ludzi krzyczy
Utracony wiatr płonie
Zapomniany niczym dusza szatan klęczy z lękiem
Umierają zimne kruki
Z mojym cierpieniem wszechobecna śmierć walczy
Cierpi ciemność
Wyklęta łza kłamie w żelaznym śnie
Rzeczywistość nieba spotyka na rezygnacji was
O grzechu przypomina sobie w śmiertelnej rezygnacji trupia niczym kara ciemność
Piękny głód boi się na pełnym przeszłości głodzie
To skrywa strzęp
Przypominam sobie
Mroczne zastępy łapią ostatni raz zepsuty tłum
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz