Strona główna · Ida · Zamknięte ramienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zamknięte ramienie
Nieznajoma choroba wypełnia cierpiącego kompleks
Klatka zapachu podąża z nią
Tchnienie kłębku sprawia sobie kwiaty
Pospiesznie pozostajecie
ślad plam nie wypełnia w plecach nikogo
Z kartką nieznajomy witraż podąża bezpowrotnie
Sklepienie ucieka skromnie
Ucieka pospiesznie cierpiące miasto
My sprawiamy sobie schyłek
ślad zasłania mnie
W was są
Kusząco opuszcza uchodzącą parę senny kłębek
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz