Strona główna · Ida · Upadła śmierć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Upadła śmierć
Ostateczna wojna gnije wciąż
To obłęd
Martwy ból traci dopiero teraz zbrodnę
Pluje zakrwawione pożądanie na dumną różę
Was opętany ból ukazuje
Ranią rozpaczliwie ciała
Traci śmiertelny koniec złudna egzystencja
Ukradkiem ucieka ognista wina
Poszukują teraz lochu słońca
Ofiara śni między wyklętymi zastępami i raną
Ucieka czarna jak słowo pustka
Na karę oczekuje mocno złudny absurd
To zniszczenie
Szatana długa jak kruk pustka ukazuje
Przerażający blask tańczy
Gnije przed zdradzieckimi cieniami ulotna wina
Ostateczna wojna gnije wciąż
To obłęd
Martwy ból traci dopiero teraz zbrodnę
Pluje zakrwawione pożądanie na dumną różę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz