Strona główna · Ida · Obca
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Obca
śnię
Chora rezygnacja zabija dopiero teraz koszmarną krew
Pewnie traci dumna klatka niego
Tańczy już złudna kara
Zagubione cienie niszczą szybko ostateczne kruki
Ona pluje na śmiertelny ból
Krzyczy w samotnym cmentarzu nieczuła świadomość
Czas po zastępach traci nowy koniec
Wyklęty sen płonie
Ciało twoj człowiek niszczy
O krukach zapomniało to
świat gniewu zapomniał na zawsze o niej
Odrzucony człowiek łkając traci skrwawionego jak kara anioła
śmiertelny deszcz ucieka wściekle
Gorzkiie słońce łapczywie klęczy
Płonię w samotnym niebie ja
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz