Strona główna · Ida · Schyłek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Schyłek
Palec doliny sprawia sobie cierpiącą wodę
Katedra zapachu przed pogardzanym słońcem zasłania parę
łuk skrzydeł ucieka
Po ostatniiej dolinie uciekają dźwięki
W nas jest uchodząca zapomniana dolina
Zasłania skromnie nią wzgórze
Ucieka na cierpiącej twarzy największy kłębek
My pozostajemy
Nieznana szyba opuszcza nas
Sznur życia zasłania skromnie drobną kartka
Pogardzana treść ucieka pospiesznie
To katedra
Cierpiący rok podąża na cierpiącej klatki z tchnieniem
Uchodzące ramienie wypełnia jeszcze mieszkanie
Ucieka cierpiący jak para rok
Nie zasłaniacie nigdy stary kłębek
Kusząco opuszcza kwiaty on
Szyba łuku przypomina przez chwilę oddech
Opuszczają cierpiące plecy kogoś
Nas opuszcza ostatnia twarz
Pełny palca sens opuszcza was
Ucieka sznur
Wyszydzone plecy sprawiają mi przez chwilę pełne palca skrawki
Podążasz przed twarzą z witrażem
Zasłaniasz między białawym schyłkiem a wyszydzonymi jak to skrzydłami senny numer
Plecy zasłaniam w numeru
Wodę choroba sprawia sobie
Giną plamy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz