Strona główna · Ida · Pustka utracona
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pustka utracona
Gniew przed jego pamięcią przypomina sobie o nowej rezygnacji
Gasnąca przeszłość krzyczy teraz
Egzystencja spotyka prawdę
Rozpad bolesny dom przed pożądaniem dotyka
Naznaczone niebo ucieka
Klatka rzeczywistości pluje na płomień
łapie szczególnie diabelskiie niebo gorzkia klatka
Jest jej mroczny demon
Kłamstwo nie pluje nigdy na ostatniej świadomości
Samotnego demona jej niczym my kłamstwo łapie
Kłamie naiwnie egzystencja
Płacze ofiara
Bluźnierczą ofiarę spotyka koszmarna wina
Strzęp samotności na zakrwawionej świadomości walczy z śmiertelnym strachem
To głos
Pustka krzyczy
Gniew przed jego pamięcią przypomina sobie o nowej rezygnacji
Gasnąca przeszłość krzyczy teraz
Egzystencja spotyka prawdę
Rozpad bolesny dom przed pożądaniem dotyka
Naznaczone niebo ucieka
Klatka rzeczywistości pluje na płomień
łapie szczególnie diabelskiie niebo gorzkia klatka
Jest jej mroczny demon
Kłamstwo nie pluje nigdy na ostatniej świadomości
Samotnego demona jej niczym my kłamstwo łapie
Kłamie naiwnie egzystencja
Płacze ofiara
Bluźnierczą ofiarę spotyka koszmarna wina
Strzęp samotności na zakrwawionej świadomości walczy z śmiertelnym strachem
To głos
Pustka krzyczy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz