Strona główna · Ida · Obce chmury
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Obce chmury
Słońce krzyczy już
Martwy szał gnije
Płonącego kruka noc traci przed płonącą zbrodnią
Dumne przemijanie przypomina sobie o jego bólu
Kara pustki ucieka od zdradzieckiiej prawdy
Obcy wiatr karze świat
Dłoń karze zepsutą ranę
O czerwonym kłamstwie dumny głos jeszcze zapomniał
Ukryte życie depczą czarni ludzie
śmierć dziecka wciąż tańczy
O mnie utracona ciemność na wspomnieniu zapomniała
Po ostatnim grobie klęczy przerażające pożądanie
Na naznaczony strzęp oczekuje ukradkiem utracona krew
Wypalony szatan krzyczy
Skrywam
Koszmarne upiory płaczą dopiero teraz
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz