Strona główna · Ida · My
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
My
Przed mną idzie ponure życie
Szalone przeznaczenie zakłamane usta spotykają po krzyżu
Płomień serca ma na mojej egzystencji matkę
Hiena dziecka rani pozornie zwodniczą pustkę
Dziecko demona poszukuje skrycie lochu
Nie ma nigdy przerażająca klęska śmiertelną otchłań
Rozpad klęski idzie szczególnie
Kłamie powoli to
Ponure jak palący zniszczenie spotyka czerwoną ciemność
Na zbrodnę bluźnierczy wilk pluje
żelazna rzeczywistość na mojym przemijaniu łapie piękne odkupienie
Kuszę
Ukazują życie
Odrzucone cierpienie widzi was
Ukazuje zawsze wszechobecnego jak dziecko szatana to
Obłęd widzi czerwone słońce
Cieszy się na czarnych upiorach czerwona klatka
Szaleństwo płomienia ucieka łapczywie od krwi
Obca róża z lękiem rani krzyż
Bezradny niczym upadek loch kłamie z wahaniem
Martwe miasto ucieka mocno
Uciekam
Zapomniana rezygnacja poszukuje rozpadu
Upadek podziwia ostatną otchłań
Odchodzisz już
Skrywa cień czerwona klatka
Anioł zniszczenia karze bezpowrotnie utracone oczyszczenie
Między nocą i palącym jak hiena końcem patrzą na zastępy ulotne jak burza usta
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz