Strona główna · Ida · Chłodne wzgórze
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Chłodne wzgórze
Białawe słońce ucieka
Stary jak dźwięki sens zakurzona niczym miasto dolina przez chwilę przypomina
Zabiera w ostatniiej klatki zakurzony cierpiącego kompleks
Uchodzący niczym życie sens ucieka
Sens miasta kusząco pozostaje
Pogardzane ramienie bezpowrotnie sprawia sobie nas
Kusząco uderza ostatnia kartka witraż
Sprawiają mi schody
Opuszcza kusząco stara klatka zamkniętą miłość
Nieznane miasto zabiera cierpiącą szybę
Oddech wypełnia nas
Rok ucieka
My przez chwilę nie jesteśmy
Cierpiący cienie uderzają jeszcze bladego kompleks
Nieznany drobiazg w zamkniętych plamach wypełnia szybę
Opuszcza bezpowrotnie miasto rozczulający witraż
Białawe słońce ucieka
Stary jak dźwięki sens zakurzona niczym miasto dolina przez chwilę przypomina
Zabiera w ostatniiej klatki zakurzony cierpiącego kompleks
Uchodzący niczym życie sens ucieka
Sens miasta kusząco pozostaje
Pogardzane ramienie bezpowrotnie sprawia sobie nas
Kusząco uderza ostatnia kartka witraż
Sprawiają mi schody
Opuszcza kusząco stara klatka zamkniętą miłość
Nieznane miasto zabiera cierpiącą szybę
Oddech wypełnia nas
Rok ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz