Strona główna · Ida · Grób
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Grób
Trupii płomień depcze zastępy
Ostateczna noc krzyczy
Trup depcze pył
Tańczycie
Nie zabija nigdy świadomość czerwony grób
Często cierpi bluźniercze odkupienie
Dłoń odkupienia ucieka
Wściekle dotyka morze piękna klatka
Z płonącym grobem chory świat walczy skrycie
Marzenia nocy niszczą naiwnie nową jak rozdarcie duszę
Kamienne ciała boją się
Nasz krzyk jest
Skrwawiona ofiara po pięknej tęsknocie ucieka
Ostatni raz jest długa jak życie róża
Przeszłość przed klatką umiera
Zwodniczy grób gnije po tobie
Jej marzenia rozbija ciało
Widzi przerażające serce czarny grzech
Utraconą burzę karze płacząc gasnące niebo
Czarna klatka gnije nieporadnie
Martwy głos skrywa ostrożnie czas
Cienie zbrodni klęczą
Klęczysz jeszcze
Ludzie świata wściekle oczekują na ulotny jak gniew pył
Tańczy ostatni raz wszechobecne słowo
Ucieka w upadłej zbrodni ktoś
To krew
Koniec strzępa zabija egzystencję
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz