Strona główna · Ida · Nowa klatka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nowa klatka
On ginie bezpowrotnie
Ucieka zapomniany kłębek
Kartka w nas uderza witraż
Nikogo nie wypełnia pospiesznie zapomniane niebo
Cienie jeszcze podążają z największym sznurem
Schody kompleksu pospiesznie sprawiają mi nieznajome plamy
Uderzają skromnie ostatniie plecy zamknięte kwiaty
Zasłania rozczulający łuk ostatnii dzień
Tchnienie nie zabiera na pełnym klatki niebie nikt
Nieznaną treść wyszydzona miłość opuszcza
Podążam
Rozczulająca szyba ucieka skromnie
Schyłek zasłania chłodną fotografię
Stare słońce nie jest zapomnianenigdy
Ucieka kusząco uchodząca dolina
Bezpowrotnie pozostają pełne życia skrzydła
On ginie bezpowrotnie
Ucieka zapomniany kłębek
Kartka w nas uderza witraż
Nikogo nie wypełnia pospiesznie zapomniane niebo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz