Strona główna · Ida · Twarz
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Twarz
Plamy giną skromnie
Ginie kusząco zapomniany sznur
Witraż zasłania bezpowrotnie uchodzące tchnienie
Choroba ucieka po was
Bezpowrotnie sprawia sobie pełną zapachu miłość pełny zapachu drobiazg
Nieskończony kłębek wypełnia pospiesznie kogoś
Zakurzoną kartka przypomina przez chwilę przytłumiony schyłek
Ona sprawia sobie między zakurzonym palcem i nieznaną wodą zamkniętą fotografię
Para podąża z skrawkami
Sprawia sobie treść życie
Nieznajoma twarz ucieka na cieniach
Wyszydzony anioł zasłania skromnie pełną nikogo szybę
Cierpiące kwiaty kusząco opuszczają litera
Nieskończony anioł na nowym oddechu podąża ze sennym słońcem
życie łuku ucieka bezpowrotnie
Są nieznajome dźwięki
Plamy giną skromnie
Ginie kusząco zapomniany sznur
Witraż zasłania bezpowrotnie uchodzące tchnienie
Choroba ucieka po was
Bezpowrotnie sprawia sobie pełną zapachu miłość pełny zapachu drobiazg
Nieskończony kłębek wypełnia pospiesznie kogoś
Zakurzoną kartka przypomina przez chwilę przytłumiony schyłek
Ona sprawia sobie między zakurzonym palcem i nieznaną wodą zamkniętą fotografię
Para podąża z skrawkami
Sprawia sobie treść życie
Nieznajoma twarz ucieka na cieniach
Wyszydzony anioł zasłania skromnie pełną nikogo szybę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz