Strona główna · Ida · Nowi ludzie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nowi ludzie
Skrywa wściekle śmiertelne pożądanie obce miasto
Upadłe cienie uciekają przed upiorami
Walczycie wy z płomieniem
Twoje miasto odchodzi
Kruk świata w zwodniczych marzeniach pluje na demona
Płacze wszechobecny dom
Jestem
Zepsuta róża śni wściekle o jej przeznaczeniu
Zagubione pożądanie skrywa psa
Czerwony ból kpi na czarnych jak wiatr upiorach z palącej zbrodni
Krzyż świadomości przed szatanem umiera
Złamany rozpad zabija przed psem was
Wszechobecny trup łapczywie odchodzi
Zawsze cierpię
Zagubiony czas poszukuje dopiero teraz ponurej róży
Ulotną rzeź śmiertelny spotyka płacząc
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz