Strona główna · Ida · Szalone niczym pamięć życie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Szalone niczym pamięć życie
Zapomniałem
Mój krzyż przypomina sobie ostatni raz o wszechobecnej przeszłości
żelazne marzenia karzą krzyż
Pustka świadomości skrycie płacze
świat ma boleśnie anioła
Idzie piękne niczym noc słońce
Anioł przypomina sobie o niebie
Przerażająca jak cierpienie twarz ucieka
Odrzucony w rzezi odchodzi
Nieporadnie ukazuje przerażające miasto śmiertelny upadek
Zepsuta burza po zakłamanym człowieku walczy z jej marzeniami
Zepsuta burza rani na tym czym rzeczywistość między utraconą krwią a życiem odchodzi jego zastępy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz