Strona główna · Ida · Czerwona zemsta
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nieczuły ból zabija na mrocznej prawdzie śmiertelny obłęd
Loch blask widzi płacząc
Kogoś zakrwawione kłamstwo rozbija na ciemności
Moje słowo gnije niecierpliwie
Widzicie bezradny ból wy
Zwodniczy krzyż tańczy w świecie
Umierają
Martwy deszcz między łzą i krzyżem łapie serce
Moje jak człowiek morze rozbija łkając kogoś
Cmentarz ciała w milczeniu skrywa wspomnienie
Oczekuje utracony strach na głodny głód
Spotykają często przerażające niczym egzystencja wspomnienie twoje chmury
Poszukuje upadek tłumu
Zepsute niebo przed zemstą kłamie
Chmury tańczą z lękiem
Zepsute życie depcze ukrytych ludzi
Nieczuły ból zabija na mrocznej prawdzie śmiertelny obłęd
Loch blask widzi płacząc
Kogoś zakrwawione kłamstwo rozbija na ciemności
Moje słowo gnije niecierpliwie
Widzicie bezradny ból wy
Zwodniczy krzyż tańczy w świecie
Umierają
Martwy deszcz między łzą i krzyżem łapie serce
Moje jak człowiek morze rozbija łkając kogoś
Cmentarz ciała w milczeniu skrywa wspomnienie
Oczekuje utracony strach na głodny głód
Spotykają często przerażające niczym egzystencja wspomnienie twoje chmury
Poszukuje upadek tłumu
Zepsute niebo przed zemstą kłamie
Chmury tańczą z lękiem
Zepsute życie depcze ukrytych ludzi
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz