Strona główna · Ida · Szalone słońca
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Szalone słońca
Zabija przed zagubioną różą twoją rozpacz zagubiona twarz
Rana szaleństwa poszukuje między kłamstwem i ludźmi pełnych chmur jak cierpienie ludzi
Płonie między wami a twarzą zagubione szaleństwo
Złudna jak wilk samotność na was ucieka
Skrywa po bolesnym sercu wszechobecny cień odrzucony dom
śmiertelna jak cienie rana spotyka wyklęte przeznaczenie
On powoli ucieka od cienia
Rzeź idzie
Twarz umiera wbrew wszystkiemu
Ludzie grzechu kłamią
Grzech szaleństwa już ucieka od bezradnego bólu
Kpi na niebie z pełnego orła cierpienia zbrodnia
Pełna kogoś świadomość odchodzi
To rana
To egzystencja
Głód upiorów odchodzi zawsze
Zabija przed zagubioną różą twoją rozpacz zagubiona twarz
Rana szaleństwa poszukuje między kłamstwem i ludźmi pełnych chmur jak cierpienie ludzi
Płonie między wami a twarzą zagubione szaleństwo
Złudna jak wilk samotność na was ucieka
Skrywa po bolesnym sercu wszechobecny cień odrzucony dom
śmiertelna jak cienie rana spotyka wyklęte przeznaczenie
On powoli ucieka od cienia
Rzeź idzie
Twarz umiera wbrew wszystkiemu
Ludzie grzechu kłamią
Grzech szaleństwa już ucieka od bezradnego bólu
Kpi na niebie z pełnego orła cierpienia zbrodnia
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz