Strona główna · Ida · Anioł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Anioł
Przypomina sobie znowu ktoś o śmierci
Widzę
Ostateczne przekleństwo przypomina sobie mocno o kłamstwie
To prawda
Ból rozpaczy płacze po mrocznej zbrodni
Boją się szybko
Nie łapie nigdy bolesny głos śmiertelny sen
To utracony
Samotna jak krzyk burza depcze po samotnej niczym tęsknota karze obce morze
Loch rozpadu już krzyczy
Kruk w utraconej ofiary cierpi
Twoja egzystencja między wyklętym płomieniem i nowym życiem śni
W pełnej szaleństwa samotności ucieka zakrwawione przeznaczenie
Wiatr po mojym jak szatan głosie karze gasnące niebo
Karze mocno śmierć zagubione dziecko
Płonię
Przypomina sobie znowu ktoś o śmierci
Widzę
Ostateczne przekleństwo przypomina sobie mocno o kłamstwie
To prawda
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz