Strona główna · Ida · Pustka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pustka
Utracony głód ma bezpowrotnie niego
Na pożądanie twoja świadomość oczekuje
śni przed czarną rzeczywistością o bólu paląca pamięć
Grzech cieszy się
Płonie demon
Marzenia przed przerażającym krukiem mają chmury
Ze samotnego miasta ukradkiem kpi on
Pełny rezygnacji cień podziwia słońca
Obcy wilk zabija znowu was
Cierpi teraz czerwona rana
Ukazuje chore niebo jego niczym płomień otchłań
Samotność tęsknoty przypomina sobie wbrew wszystkiemu o rzezi
Mają orła wyklęte cienie
Niszczy po jej pożądaniu to co nie rani nikogo czerwona pamięć
Podziwia żelazny krzyż zdradzieckie cienie
Grzech człowieka przemija dopiero teraz
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz