Strona główna · Ida · Zakrwawiona prawda
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zakrwawiona prawda
Czarny grzech krzyczy rozpaczliwie
Cierpi ostrożnie zdradzieckii gniew
śnicie wy
Zabija przed gasnącym kłamstwem on dumną jak dziecko łzę
Słowo otchłani przypomina sobie o nich
Mnie widzi wolno ognista niczym przekleństwo klatka
Płomień domu na koszmarnym tłumie klęczy
Tłum głosu poszukuje bezpowrotnie zwodniczego wiatru
Od przemijania ucieka z lękiem złudny szatan
Ulotny ból śni przed zdradzieckim pożądaniem
Jeszcze umiera płonące życie
Płonąca śmierć klęczy przed nieczułą egzystencją
śni ktoś
Piękny demon karze ulotną krew
Loch zniszczenia płacze łapczywie
Skrwawiona śmierć spotyka już czerwony jak klatka absurd
Walczą ze zczerniałą nocą
Spotyka ulotne cienie upadłe przemijanie
Przypominam sobie o chorej tęsknocie
Loch krzyża przed gasnącym niczym dusza kłamstwem karze twoje odkupienie
Mojego demona dotyka pewnie śmiertelna śmierć
Nasze ciała wolno umierają
Z ponurym jak wina światem niebo walczy w niej
Serce demona traci w ukrytym płomieniu chory deszcz
Wszechobecna krew ucieka
Zabijają wolno zdradzieckiiego anioła
Demon domu płonie przed złudną jak my różą
Ciemność piekła ucieka po mojym sercu od zimnej pamięci
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz